De term solastalgia beschrijft het gevoel van heimwee naar een thuis dat niet meer bestaat, een gevoel dat schrijver en dichter Dorien Dijkhuis in deze voorstelling op aangrijpende wijze verkent.

Begeleid door de improvisatieklanken van basgitaar, viool, turntable en zang verweeft Dijkhuis een persoonlijk relaas over verlies met een groter verhaal over klimaatpijn en rouw. Hoe blijf je staan als alles om je heen lijkt in te storten? Hoe put je schoonheid uit pijn? In Solastalgia nodigt Dijkhuis het publiek uit tot reflectie op persoonlijke en collectieve verlieservaringen en vraagt zij zich af hoe we ons kunnen blijven verbinden met een wereld die op het punt staat te verdwijnen.

Samen met basgitarist Bruno Ferro Xavier da Silva, violist Myrthe van de Weetering en turntablist Enio Ramalho brengt zij zo een muzikale ode aan de kwetsbaarheid en de schoonheid van het leven en aan de helende kracht van de verwondering.